Jara

Ruim 10 jaar geleden was ik opzoek naar een zgn "verzorgpaard" en wel een IJslander. Ik had op IJslanders altijd leuke ervaringen gehad en na een aantal jaar niet meer te hebben gereden kriebelde het weer. Advertenties geplaatst en tot mijn verbazing kreeg ik al heel snel een reactie van een dame die haar IJslander in Rijswijk had staan.

Kennismaking was snel geregeld en voor dat ik het wist ging ik 2 a 3 maal per week richting Rijswijk om Jara te verzorgen en te berijden.

Ik vond het super spannend, Jara bleek een zeer betrouwbare maar ook zeer voorwaartse dame te zijn. Trams, groot verkeer, zelfs het oorverdovende geluid van heipalen deerde haar niet.

1x ging ze er met me vandoor omdat een koe aan de overkant van de sloot het wel geinig vond om mee te rennen. Jara schrok en knalde er vandoor in galop. Bij een naderend kruispunt kreeg ik het toch wel wat benauwd en heb haar de bosjes ingestuurd.

Ook het strand op, wat ik nog nooit eerder in mn eentje had gedaan was werelds. Hard galopperen en tolten maar nooit ongecontroleerd. Echt genieten!!

Al snel bleek dat het tussen M. de eigenaresse van Jara en mij ook heel goed klikte. Was het in eerste instantie de bedoeling dat ik voor Jara zou zorgen als zij er juist niet was, al heel snel fietste we met elkaar mee tijdens het rijden omdat het zo gezellig was.

Na een jaar kwam Hrinka te logeren en konden we samen op pad, ieder op een "eigen" IJslander. Hrinka was ook super betrouwbaar en ik vond haar geweldig. Het toeval wilde dat ze tijdens de logeerpartij te koop werd gezet. Tsja die kans krijg je maar 1x in je leven, een paardje wat je twee weken hebt kunnen uitproberen aanschaffen. En zo was het plaatje kompleet. De dames vonden elkaar ook gezellig en werden echte kameraadjes.

Mooie ritten op onze dames volgde, Rijswijkse Voordes, Meijendel (met een pannekoek), Delftse hout, door de sneeuw of over bevroren paadjes, het strand bij Monster (voor een rondje koffieverkeerd) en de laatste jaren het Westland achter Wateringen.

Nu 10 jaar later is het leven voor Jara zwaar, ze heeft pijn aan haar voorbeentjes en ook de achterbenen worden minder. Na een bezoek aan de dierenarts heeft M. met pijn in haar hart besloten dat het genoeg is voor Jara. As vrijdag gaan we haar wegbrengen en mag ze voor eeuwig gaan rusten.

25 jaar is ze, ze heeft heel veel mensen plezier verschaft, mensen die nog nooit paard hadden gereden, kinderen die zaten te glunderen op haar rug, wedstrijdruiters in snelle tolt over de baan geraced (ze is ooit in haar jonge jaren uitgekomen voor Belgie tijdens de WK) en natuurlijk het ultieme maatje voor M.

Voor mij is zij het paard wat mij het vertrouwen heeft gegeven om alleen op stap te durven gaan en uiteindelijk ook een eigen paard te kopen.

Lieve Jaartjepaardje bedankt!!